Constantinus

Constantijn's weg naar de keizerlijke troon was bezaaid met politieke intriges en burgeroorlogen. Na de dood van zijn vader, Constantius Chlorus, in 306, streed Constantijn met rivaliserende keizers om de controle over het rijk. Zijn beroemdste overwinning was de Slag bij de Milvische Brug in 312, waar hij tegen Maxentius vocht. Volgens de overlevering zag Constantijn een visioen van het christelijke kruis met het onderschrift "In hoc signo vinces" (In dit teken zul je overwinnen) voor de slag, wat zijn bekering tot het christendom zou kunnen markeren.

Het jaar 313 markeerde een keerpunt in de geschiedenis van het christendom. Constantijn en Licinius, een andere medekeizer, ondertekenden het Edict van Milaan, dat religieuze tolerantie bevestigde en het christendom als een legale religie in het rijk erkende. Hiermee begon de transformatie van het christendom van een vervolgde sekte tot een geaccepteerde religie.

Constantijn nam de beslissing om de hoofdstad van het rijk te verplaatsen van Rome naar Byzantium, dat hij omdoopte tot Constantinopel (nu Istanbul). Deze verhuizing markeerde het begin van de Byzantijnse periode in de geschiedenis.

Hij speelde ook een actieve rol in kerkelijke aangelegenheden, zoals het bijeenroepen van het Eerste Concilie van Nicea in 325, waar de geloofsbelijdenis van Nicea werd vastgesteld en belangrijke theologische kwesties werden besproken.

Constantijn stierf in 337 en werd opgevolgd door zijn zonen. Zijn heerschappij wordt vaak beschouwd als een keerpunt in de geschiedenis van het Romeinse Rijk en de opkomst van het christendom als de dominante religie.

De erfenis van Constantijn de Grote is aanzienlijk en zijn invloed op de geschiedenis en het christendom blijft voelbaar tot op de dag van vandaag. Zijn keuzes en beleid hebben de loop van de geschiedenis gevormd en bijgedragen aan de vorming van de Europese en christelijke identiteit.

Constantijn de Grote op Amazon BE | Constantijn de Grote op BOL